W końcu zarezerwowałeś swoją pierwszą studyjną sesję nagraniową! Gratulacje! Niezależnie od tego, czy jesteś doświadczonym muzykiem, czy dopiero zaczynasz, nagrywanie w profesjonalnym studiu może być ekscytującym i nerwowym doświadczeniem. Ale nie martw się, jestem tutaj po to, aby poprowadzić Cię, jak przygotować się do sesji studyjnej jak profesjonalista. Zaczynajmy.

 
Zrozumienie środowiska studyjnego
Zanim przejdziemy do przygotowań, ważne jest, aby zrozumieć środowisko studyjne. Studio nagraniowe to kontrolowana przestrzeń zaprojektowana do przechwytywania wysokiej jakości dźwięku. Składa się z różnych pomieszczeń, w tym realizatorki, w której siedzi inżynier oraz pokoju do nagrań, w którym nagrywane są instrumenty i wokale. Zapoznaj się z tymi przestrzeniami, aby czuć się bardziej komfortowo po przybyciu na miejsce. To normalne że na początku będzie Cię ta sytuacja stresować.

Przygotowanie materiału
Po zapoznaniu się ze studiem nadszedł czas na przygotowanie materiału. Oto kilka kroków, które możesz podjąć, aby zapewnić płynny proces nagrywania:

1. Ćwicz, ćwicz, ćwicz!
Mówi się, że praktyka czyni mistrza i nie może to być bardziej prawdziwe, jeśli chodzi o nagrywanie w studiu. Upewnij się, że znasz swoje piosenki na wylot. Obejmuje to znajomość tekstów, melodii i wszelkich partii instrumentów, na których będziesz grać. Im lepiej jesteś przygotowany, tym płynniejszy będzie proces nagrywania.

2. Dostrój instrumenty
Przed udaniem się do studia poświęć trochę czasu na prawidłowe nastrojenie instrumentów. Dotyczy to gitar, basów, keyboardów i wszelkich innych instrumentów, z których będziesz korzystać. Dobrze nastrojony instrument nie tylko brzmi lepiej, ale także ułatwia proces nagrywania zarówno tobie, jak i inżynierowi. Przed samym nagraniem sprawdź też czy po drodze w związku z warunkami meteo Twój sprzęt nadal trzyma strój. 

3. Zabierz zapasowe struny i baterie
Prawo Murphy’ego mówi, że wszystko, co może pójść źle, pójdzie źle. Aby być przygotowanym na wszelkie wpadki, spakuj dodatkowe zestawy strun do gitar i basów. Dobrym pomysłem jest również zabranie zapasowych baterii do pedałów, tunerów i innego sprzętu elektronicznego. Zaufaj mi, będziesz wdzięczny, że to zrobiłeś, jeśli coś niespodziewanie się zepsuje lub umrze podczas sesji. Studio też może być na to przygotowane, ale najlepiej być o krok do przodu. 

Praca z inżynierem
Podczas sesji w studiu będziesz ściśle współpracować z inżynierem nagrań. Oto kilka wskazówek, jak zapewnić udaną współpracę:

1. Przekaż swoją wizję
Nie wstydź się przekazać inżynierowi swojej wizji artystycznej. Jego zadaniem jest pomoc w uzyskaniu pożądanego brzmienia. Porozmawiaj o nastroju, stylu i pożądanych cechach dźwiękowych, które chcesz uchwycić. Im bardziej jesteś konkretny, tym lepiej inżynier może Ci pomóc.

2. Bądź otwarty na sugestie
Chociaż ważne jest, aby przekazać swoją wizję, równie ważne jest, aby być otwartym na sugestie inżyniera. Pamiętaj, że mają oni wieloletnie doświadczenie i wiedzę w zakresie rejestrowania świetnych nagrań. Bądź chętny do wypróbowania różnych podejść i eksperymentowania z różnymi technikami. Po drodze możesz odkryć coś nowego i ekscytującego.

3. Rób przerwy i dbaj o nawodnienie
Sesje nagraniowe mogą być wymagające psychicznie i fizycznie. Ważne jest, aby robić regularne przerwy, aby dać sobie i swoim uszom trochę odpoczynku. Nawadniaj organizm, pijąc dużo wody. Unikaj nadmiernej ilości kofeiny lub alkoholu, ponieważ mogą one wpływać na wydajność i koncentrację.

Podsumowanie
Przygotowanie do studyjnej sesji nagraniowej nie musi być przytłaczające. Postępując zgodnie z tymi wskazówkami, będziesz dobrze przygotowany, aby jak najlepiej wykorzystać czas spędzony w studiu. Pamiętaj, że jest to proces współpracy między tobą a inżynierem, więc ciesz się tym doświadczeniem i pozwól swojej kreatywności zabłysnąć. Powodzenia w nagrywaniu!

Artykuł Jak przygotować się do nagrań w studio? pochodzi z serwisu Akustyczny Punkt Widzenia.

Mój standardowy czytelnik na dzień dzisiejszy po poprzednich dwóch wpisach potrafi skompletować i połączyć sprzęt do nagrywania, zastanowił się nad akustyką w swoim pomieszczeniu, a co więcej – potrafi szybko, dobrze i tanio (a nawet za darmo) „zmasteringować” swój nagrany wokal. Jednak w poprzednim wpisie na temat pracy z nagraną ścieżką nie pofatygowałam się wyjaśnić jak faktycznie w skuteczny sposób wykorzystać kompresory dynamiki. Sugerowanie się wskaźnikiem kompresji jest dobre dla słabych, ale dla nas – ambitnych – konieczne jest poznanie co te gałki oznaczają, jak używać ich z głową i przede wszystkim – jak przekonać kompresory dynamiki żeby robiły to czego od niego oczekujemy. Znaczna większość kompresorów, których używamy w DAW opiera się na tej samej zasadzie działania. Dzięki temu, parametry kompresora, które omówię prawdopodobnie będą występowały w więkoszości kompresorów. Zdarza się, że parametry te nazywają się inaczej. Postanowiłam przygotować ten wpis w oparciu o wewnętrzne kompresory Reapera, Pro Toolsa i Fruity Loopsa.  

Ogólnie kompresory są narzędziami do kreowania dynamiki utworu lub konkretnej ścieżki. Dynamika to różnica między najcichszym i najgłośniejszym sygnałem. Wokale hip-hopowe, na których często pracujemy charakteryzują się dużą rozbieżnością dynamiki – dlatego, że często nagrywamy bez rozgrzewki, że nie mamy wystarczająco warsztatu żeby nagrać każdy fragment z odpowiednią starannością, że nie potrafimy zapanować nad dynamiką utworu podczas nagrywania. Użycie kompresora niekoniecznie musi tylko korygować powyższe problemy podczas nagrań, może także być wykorzystywane do kreowania brzmienia – w identycznym przypadku, w hip-hopie – kiedy chcemy żeby nasz wokal miał dużo powera, mięsa i agresji.

Kompresory dynamiki

ReaComp Reaper

Jako, że reaper jest dla mnie najbliższym programem, zacznę od opisania zaszytego w nim ReaComp. Na jego podstawie wyjaśnię też działanie poszczególnych suwaków.

Najważniejsze parametry kompresora to:

Pierwszy suwak po lewej – Threshold

Threshold to próg zadziałania kompresora. Jego wartość to progowa wartość działania kompresora i jest wyrażona w dB. Sygnał powyżej tego progu będzie kompresowany. Jeżeli nagrywamy z prawidłowym 6-ścio decybelowym zapasem, to threshold powinien być ustawiony z wartością mniejszą niż 6 dB. Ustawienie tego parametru jest zależne od głośności ścieżki wejściowej, dlatego nie można podać na nie nigdy gotowego przepisu.

Suwak Ratio

Parametr ratio to współczynnik kompresji. W przypadku kompresora ReaComp ratio określa stosunek poziomu sygnału wejściowego (powyżej progu) do poziomu sygnału wyjściowego. Mówiąc prościej i na przykładzie współczynnika 4:1 – oznacza to, że na każde 4 dB sygnału wyższego niż próg zadziałania, przypadnie „ściśnięcie” tego sygnału na wyjściu do 1 dB. Dla wokalu często stosuje się małe współczynniki ratio rzędu 2:1. Jest to parametr, który łatwiej jest przewidzieć z góry niż inne. Universal Audio definiuje ratio rzędu 3:1 jako „umiarkowana kompresja”, dalej 5:1 jako „średnia”, 20:1 jako „silna” . Działanie kompresora z współczynnikiem kompresji wyższym niż 20:1 można identyfikować z działaniem limitera. Czasem zdarza się, że współczynnik ratio jest prezentowany w odwrotnej formie – jako stosunek sygnału wyjściowego do wejściowego, np. 1:2.

Suwak z prawej strony panelu – Wet

Z innych kompresorów możemy znać ten suwak jako GAIN – wzmocnienie. W przypadku Reapera suwak ten jest zestawiony z drugim suwakiem DRY – w parze pozwalają one na ustawienie proporcji między sygnałem kompresowanym i sygnałem rzeczywistym. Parametr ten oznacza wzmocnienie sygnału wychodzącego z kompresora. Wzmocnienie sygnału o wartości dodatniej jest dla nas oczywiste, jednak wzmocnienie o wartości ujemne należy rozumieć jako „tłumienie” sygnału.

Ponadto w kompresorze możemy ustawić czasy ataku (reakcji) (Attack) i zwolnienia kompresora (Release).
Są to „czasy” zatem jednostką tego parametru jest milisekunda. Czasy ataku i narastania również dopasowujemy do sygnału, który kompresujemy. Czas ataku określa czas, który kompresor potrzebuje na uruchomienie kompresji, czyli od momentu przekroczenia progu do faktycznego zadziałania w pełnym wymiarze ratio. Czas zwolnienia to czas, który upływa od momentu kiedy sygnał spada poniżej progu zadziałania i kompresja ustępuje całkowicie. W przypadku wokalu czasy te powinny być dłuższe, np. w zakresie od 5 ms. Czas release jest zazwyczaj o rząd wielkości większy od czasu ataku.

Dodatkowo w kompresorze ReaComp znajdziemy przycisk Limit Output – to przycisk, który pozwala zabezpieczyć wyjście kompresora przed przekroczeniem poziomu 0 dB. Na panelu kompresora możemy znaleźć także opcję ustawienia Knee Size – jest to wyrażona w dB wartość pozwalająca na stopniowe zadziałanie kompresora. W pewnym sensie można powiedzieć, że parametr ten „wygładzi” efekt włączenia i wyłączenia kompresora. Na samej górze widnieje też opcja, gdzie w milisekundach możemy ustawić wartość PreComp. Parametr ten to dodatkowa funkcja kompresora, która pozwala na uruchomienie kompresora przed wystąpieniem przekroczenia progu zadziałania (transjentu). Jego wartość to czas, określający o ile wcześniej, przed wystąpieniem transjentu, powinien zacząć działać kompresor. Na dole ReaComp mamy możliwość częstotliwościowego filtrowania sygnału sterującego działaniem kompresora. Czerwony wskaźnik w formie paska w kompresorze ReaComp działa tak samo jak GR w Dyn3. A jak działa Dyn3? Znajdziecie poniżej!

Dyn3 Pro Tools

W przypadku natywnego kompresora Pro Tools mamy część tych samych parametrów co dla ReaComp. Występuje tu Threshold – pomarańczowa gałka, Gain (Wet w Reaperze) gałka czerwona i parametry czasowe – Attack i Release, a także bardzo ważne parametry Ratio i Knee. Działanie kompresora jest tutaj przedstawione w postaci krzywej. Na osi pionowej mamy sygnał wyjściowy, a na osi poziomej – sygnał wejściowy. Pionowa, pomarańczowa linia określa threshold naszego kompresora. Warto też zwrócić uwagę na wskaźnik GR. Do prawidłowego jego odczytu należy wiedzieć, że jasno-pomarańczowy kolor wskazuje na działanie delikatnej kompresji, która mieści się w wybranej wartości „knee” i nie dochodzi do pełnego współczynnika ratio. Ciemno-pomarańczowy kolor oznacza działanie kompresji z współczynnikiem kompresji wybranym w parametrze ratio. Kompresor Dyn3 posiada także dodatkową, wbudowaną sekcje obsługi side-chain. Jest to bardzo przydatna funkcja kompresji, pozwalająca na sterowanie kompresją przy użyciu innego sygnału – nie będę tutaj tego dokładniej omawiać.

Fruity Compressor Fruity Loops

Kompresor Fruity Loopsa jest najmniej rozbudowany z wszystkich tutaj omówionych. Więkoszość z procesorów Fruity Loops charakteryzuje się prostotą, nie posiadają dodatkowych funkcji i spełniają tylko swoje podstawowe zadanie. To znacznie ułatwia pracę, dlatego, że używając tych wtyczek nie zastanawiamy się zbyt długo. Ten kompresor jedyne co ma w swoim zadaniu to kompresowanie. Możemy ustawić Threshold, Ratio, Gain, Attack i Release, czyli wszystkie omówione przeze mnie wcześniej parametry. Dodatkowo pojawia się coś nowego – „type„. Jednak szybko można się domyślić co ten typ może oznaczać – oczywiście będzie to odpowiednik Knee w poprzednich kompresorach. Potwierdza to tylko moje poprzednie słowa, że zrozumienie działania pozwoli pracować na wszystkich pozostałych kompresorach.

Producenci rozbudowują kompresory dynamiki o dodatkowe funkcje lub wręcz przeciwnie, czasem nawet próbują je zebrać w formie jednej gałki. Mimo wszystko jednak zrozumienie ogólnego działania kompresora i jego zastosowania jest wystarczające. Jeżeli kompresor, w którym pracujesz ma jakiś inny parametr, którego nie rozumiesz – skontaktuj się ze mną. Wspomnę jeszcze króciutko na koniec o kompresji wielopasmowej – jest to taki rodzaj kompresji, w którym kompresor oddziałuje na poszczególne pasma częstotliwości. Zgłębimy ten temat na pewno w kolejnym wpisie. Dziękuję Ci za poświęcony czas. Mam nadzieję, że pomogłam Ci zrozumieć działanie kompresora i będzie to krok do przodu w Twojej muzycznej działalności.

Dajcie znać w komentarzu jakie Wy wykorzystujecie kompresory w swojej twórczości!

Po więcej ciekawostek z dziedziny audio bardzo serdecznie zapraszam Cię do śledzenia mojego profilu na instagramie! 
KLIK

Artykuł ReaComp, Dyn3, Fruity Compressor i inne… KOMPRESORY DYNAMIKI! pochodzi z serwisu Akustyczny Punkt Widzenia.

W pewnym momencie mojej akustycznej działalności w internetach stałam się fanką czytania niektórych z Waszych ogłoszeń. Moją ulubioną wersję takiego ogłoszenia zamieściłam w tytule niniejszego wpisu mianowicie MASTERING WOKALI. Zawsze zastanawiałam się co kryje się pod tym świetnym nagłówkiem. Zapraszam Was do lektury krótkiego wpisu na temat pracy z wokalem, od nagrania, po edycję, miks i, oczywista oczywistość, „mastering”. Bo bez masteringu nikt przecież nie kupi u Was samego miksu bo co potem z tym zrobić? Sam miks za 30 złotych? To ja u konkurencji mam za 30 w pakiecie! A mój wokal bez masteringu to nie to samo! A zatem, co do cholery z tym wokalem jest nie tak? Jak miksować wokal? I jak wykonać mastering wokali?

Nagranie

Przed samą rejestracją nagrania zawsze polecam dobre przygotowanie się. Naprawdę słychać kiedy wokalista nie zna tekstu i musi zastanawiać się nad tym co będzie dalej. Jeżeli macie dobrze opanowane wersy, które macie do zaśpiewania to bardzo ułatwi Wam skupienie się na emocjach, które trzeba wyprodukować w danym momencie. Naprawdę nie róbmy tego na szybko, na już, ze zniechęceniem. Jeżeli dzisiaj to nie ten dzień – zostaw to na jutro. Dobrze przygotowany, opanowany, nagrany materiał będzie wygrywał w przedbiegach.

Na sam początek nagrań wypada zadbać o dobre stworzenie ścieżki. Powstające tutaj problemy najłatwiej jest zwalczać tutaj, w miksie nie zawsze się wyklepie. Ścieżki nagrane w domowych warunkach często mają wiele wad, których NAPRAWDĘ można uniknąć. Przede wszystkim bezczelne przesterowanie – notorycznie przesyłacie do miksu lub do sprawdzenia przesterowane ścieżki. Taka ścieżka praktycznie już na starcie do niczego się nie nadaje. Jest to bardzo prosty element do zauważenia – jak Twoja ścieżka po nagraniu trzeszczy ALBO wygląda jak prostokąt TO COŚ Z NIĄ JEST NIE TAK. Wrzucam poniżej zdjęcie takiej ścieżki – nr 1. To naprawdę nie nadaje się do miksowania. Ale nie przesadzajmy też w drugą stronę. Przykład zbyt cichej ścieżki podaję na rysunku nr 2. Dobrze, żeby dźwięk po nagraniu wypełniał przestrzeń ścieżki tak jak przykład na trzecim zdjęciu poniżej.

Edycja

Przed wysłaniem ścieżek do miksu albo przed samym przejściem do miksowania wokalu z podkładem dobrze jest, dla wygody pracy, ścieżki wyedytować. Mam tutaj na myśli usunięcie ze ścieżek rozmów, chrząknięć, całkowite wyciszenie fragmentów przed zwrotką, pomiędzy i na końcu. Dzięki temu nie będziemy się rozpraszać niepotrzebnymi fragmentami podczas miksu. Warto także przesłuchać nagranie pod kątem oddechów – jeżeli chcemy któreś z nich wyeliminować lub zmniejszyć głośność to będzie to idealny moment. Ja na etapie edycji wyrównuję też ścieżki nagranych wokali. Często pracując z nagraniami hip-hopowymi wyrównuję podbicia w zwrotkach, dosuwając je do głównego wokalu.

Spotykam się też z tym, że często nagrywacie główny wokal czy refren „na dwie ścieżki”. Ja te ścieżki też ze sobą dopasowuję czasowo. Robię to dlatego, że jeżeli chcę rozłożyć te ścieżki skrajnie w panoramie, to wtedy nie muszę się martwić przesunięciami, tylko mogę od razu przejść do konkretów. Pamiętajcie o tym, nie oszczędzajcie na edycji i na dobrym przygotowaniu materiału do miksu. Polecam tutaj już zmienić kolory ścieżek w DAW, jeżeli samodzielnie będziecie wykonywać miks. W przypadku wokalu nie jest to tak ważne jak dla miksu instrumentów, ale kolorowe odseparowanie ścieżek i refrenów naprawdę ułatwia pracę i nawigację w projekcie. Oczywiście, nie zapominajcie też o nazywaniu ścieżek. Nie ma bardziej irytujących zjawisk niż 35 plików o nazwach „Wokal1” „Wokal2” „Wokal3” „Wokal4″…. „Wokal35” . Gwarantuję, że po powrocie po dwóch dniach do ponownego odsłuchu i sprawdzenia nagrania ewentualna poprawka zajmie Wam znacznie mniej czasu jeżeli ścieżki będą dobrze opisane.

Miks – albo jak wykonać ten mastering wokali?

No dobrze, to może w końcu porozmawiamy o czymś ciekawszym. W ramach miksu użyję istnej klamry kompozycyjnej. Przede wszystkim zacznijmy pracę od wstępnego ustawienia proporcji między ścieżkami. Jako że jest to pierwsze podejście do głośności nie ma potrzeby żeby poświęcać mu zbyt dużo czasu. Posłuchajmy wiele razy tego nagrania, zastanówmy się jakie brzmienie będziemy chcieli uzyskać, jaki ma być efekt końcowy naszej pracy. Dobrze jest przygotować sobie w głowie, na początku (nie-koniecznie-ostateczny) zarys całego utworu, na przykład w którym momencie wystąpi jakiś konkretny efekt. Dzięki temu będziemy w kolejnych krokach zmierzali w danym kierunku.

No dobra, teraz konkrety. Zamierzam wspomnieć tutaj o dwóch procesorach, na których powinno oprzeć się całe brzmienie Waszych wokali. Będzie to korekcja dwu-etapowa i kompresja. Pozostałe procesory, których możecie użyć, takie jak pogłosy, opóźnienia, modulacje to działka na kreację utworu, a nie samego brzmienia wokalu, więc zostawimy to sobie na inny wpis. DOBRA, do rzeczy. Poniższe dwa elementy, które przedstawiam są w losowej kolejności. Kolejność ta zależy od dźwięku i korekcja-> kompresja może być tak samo poprawna jak kompresja->korekcja. Podobnie jak parametry tych procesorów – nie da się ich podać nie widząc/słysząc nagranej ścieżki. Nie znajdziecie tutaj gotowych rozwiązań. ALE. Jeżeli masz problem od czego zacząć, jak to ustawić – próbuj na presecie. Ustawiając jakiś-fajny preset z danego procesora i edytując go na własne potrzeby można osiągnąć dobre efekty brzmieniowe.

Korekcja dwu-etapowa

To moja nazwa. Chcę podkreślić tutaj dwa wykorzystania korektora, które można rozbijać na dwa, osobno-zapięte procesory. Po pierwsze, dla wokalu nagranego w niewygodnych warunkach, które zazwyczaj mamy w domowych studiach nagrań, dobrze jest zacząć od korekcji usuwającej rezonanse, dudnienia i inne „walory” brzmieniowe. Taki wokal, nagrany domowo ma dużo niuansów. Usunięcie ich na początku pozwoli Wam uniknąć późniejszych kłopotów w poszukiwaniu przyjemnego brzmienia.

Aby wychwycić takie zniekształcenia ja korzystam z „przeczesywania” pasma częstotliwości. Ustawiam w korektorze wąskie pasmo z bardzo dużym wzmocnieniem i w wolnym tempie przesuwam po całym widmie. Jeżeli któryś z dźwięków wyda mi się nieprzyjemny albo niepasujący do wcześniej ustalonej wizji, po prostu delikatnie przesuwam poziom wzmocnienia w dół (na ujemne wartości). Takich punktów jest dużo lub mało, w zależności od problemów z akustyką czy ze względu na sprzęt występujący w studio. Na tym etapie można też usunąć skrajnie niskie czy skrajnie wysokie pasmo, które albo nie mogło zostać zarejestrowane, albo zostało zarejestrowane przypadkowo.

Druga korekcja to korekcja typowo brzmieniowa. Można nawet tą samą metodą przeczesywania szukać w brzmieniu tych oczekiwanych dźwięków. Tutaj też można śmiało podbijać albo przycinać szersze pasma. Natomiast ta korekcja jest już bardziej artystyczna, mniej techniczna i pozwala na większe zabawy.

Kompresja

Dobre zrozumienie działania kompresora często załatwia wszystkie problemy. Często kompresor, którego używacie w ogóle nie kompresuje dźwięku bo albo ma za mały próg i w ogóle nie chwyta sygnału, albo ma zbyt duży czas ataku i włącza się zbyt późno. Takie problemy wynikają właśnie z niezrozumienia działania i parametrów kompresora. Jeżeli idziemy w tym kierunku, dobrze byłoby mieć kompresor, który w jakiś sposób sygnalizuje swoje działanie. Nie wiem czy wtedy będziemy rozmawiać o słuchaniu efektów czy oglądaniu, ale jeżeli wiesz jaki efekt chcesz zobaczyć – to jest to rozwiązanie problemu. Kompresor w przypadku hip-hopu jest bardzo ważny, pozwoli nam ograniczyć dynamikę nagrań. Nie bójmy się tutaj kompresować i nie sugerujmy się kompresją, której się używa do kompresowania wokalu w innych dziedzinach muzyki. Hip-hopy najczęściej lubią być mocno kompresowane, wtedy mówicie mi, że Wasz wokal brzmi „mocno”, „blisko” albo „z mięsem”.

Po obu tych procesach dobrze jest wrócić do sprawdzenia proporcji głośności. Nie tyle sama korekcja, ale kompresja potrafi mocno zaburzyć te proporcje. Dlatego przynajmniej delikatnie zweryfikujcie poprzednie ustawienie. Sprawdźcie czy wszystkie elementy nagrania, które mają być słyszalne takie są.

Mastering

A tutaj odpoczywajmy i słuchajmy to co tam nabroiliśmy w poprzednich punktach. Mastering wokali nie istnieje i możemy się tylko upajać efektem. Jedyny mastering jaki możemy tutaj wykonać to przygotowanie nagrania pod konkretny nośnik. Sam mastering jako taki to, oprócz powyższego przygotowania pod CD, DVD, vinyl, Spotify, itp., delikatne zmiany w miksie utworu, które mają na celu np. ujednolicenie utworów w obrębie danej płyty czy składanki. Zatem nie ma mowy o masteringu w przypadku wokali! Zachęcam Was do kilkukrotnego wracania do zmiksowanej i nagranej ścieżki przed publikacją. Ważne jest też odsłuchiwanie efektu na różnych zestawach, w samochodzie, na telefonie czy przez lepsze lub gorsze słuchawki.

Dziękuję za poświęcony czas, za chęć wysłuchania jak to ten wokal należy mastering -ować. Bardzo mi miło, że jesteście tutaj, że czytacie. Czekam na Wasze komentarze i opinie! Dajcie znać kto juz wie co to jest mastering! Pamiętajcie, że mastering wokali nie istnieje!

Po więcej ciekawostek z dziedziny audio bardzo serdecznie zapraszam Cię do śledzenia mojego profilu na instagramie! 
KLIK

Artykuł Mastering wokali – tanio, szybko, dobrze! pochodzi z serwisu Akustyczny Punkt Widzenia.

Znaczna większość pytań, które do mnie kierujecie dotyczy zbliżonych zagadnień. W pewnym sensie są to pytania, z którymi mierzy się każdy początkujący samo-realizator-domowy. Najczęściej zwracają się do mnie osoby, które chcą nagrywać wokal w warunkach domowych. Nie jestem zwolenniczką takich wyczynów home-recordingowych, dlatego że to nie jest takie proste, nie jest takie najtańsze, nie jest najwygodniejsze. A przede wszystkim realizator „zewnętrzny” zawsze wniesie coś wartościowego do Waszych nagrań – ALE – doskonale rozumiem takie nagrania na potrzeby wersji demo, przećwiczenia (zawsze warto ćwiczyć i dobrze przygotować się przed nagraniami, zawsze jako realizator dźwięku powtarzam klientom, żeby przygotowywali się do sesji), zebrania wstępnych opinii.  Zawsze będę za tym, żeby materiał profesjonalny tworzyć z profesjonalistami w profesjonalnych warunkach. Zatem – DO RZECZY – JAK ZACZĄĆ NAGRYWAĆ????

JAKI MIKROFON WYBRAĆ??????

To zależy…. Generalnie – polecałabym posłuchać różnych mikrofonów, a już najlepiej swojego własnego głosu na tychże mikrofonach i wybrać ten, którego brzmienie najbardziej Wam odpowiada. A jeżeli nie jesteście w stanie określić, które najbardziej Wam odpowiada, to przynajmniej taki – który jest najbardziej przejrzysty. A dalej… ten który jest najbardziej przejrzysty nie wymaga testowania na Waszym głosie – więc może warto skorzystać z oferty sklepów internetowych czy YouTube – gdzie można znaleźć sporo testów różnych mikrofonów. Chciałabym zaznaczyć jeszcze tutaj kwestię rozważenia czy decydujemy się na mikrofon pojemnościowy czy dynamiczny.

Mikrofon pojemnościowy będzie bardziej wrażliwy na sygnał dochodzący. A co za tym idzie, będzie mocniej reagował na wymuszenie, a także na szum, inne hałasy dochodzące z urządzeń elekronicznych czy zza ściany i na odbicia dźwięku od ścian. Mikrofon dynamiczny będzie bardziej odporny na uszkodzenia. Ale też mniej czuły, zatem będzie on rejestrował tylko dźwięk – już na starcie – głośny. To tyle, jeżeli rozmawiamy o brzmieniu i działaniu mikrofonów. W kolejnym kroku trzeba by zadać sobie pytanie czy będziemy szukać mikrofonu, który połączy się z komputerem przez USB czy przez interface. Łączenie przez interface będzie na pewno lepsze dla jakości przesyłanego dźwięku, łączenie przez USB będzie łatwiejsze, tańsze i nawiązując do kolejnego pytania – mniej problematyczne. Ogólnie o doborze mikrofonu na podstawie specyfikacji możesz poczytać tutaj.

JAK TO PODŁĄCZYĆ?????

Najlepiej zgodnie z instrukcją obsługi tych urządzeń. Często zadajecie mi pytania, na które odpowiadam Wam właśnie zdjęciami z manuala. Wiem, że niektóre manuale do urządzeń audio są pisane w obcym lub całkowicie obcym języku. Zatem jeżeli nie manualem… no to pokolei. Prześledzmy razem tor audio (ten „skomplikowańszy” – z interface’m). Mikrofon – zbiera sygnał z ust – potrzebuje kabelka ( z jednej strony pewnie XLR, to standardowe złącze mikrofonowe), żeby wysłać go do interfejsu – uwaga, tu jest ciężej. Na interface szukamy wejścia „INPUT”. Często możemy się spotkać z dwoma wejściami: input MIC lub input LINE. Wykorzystujemy MIC – tutaj trzeba się zastawnowić jaki wykorzystano tam rodzaj złącza. Dobrze będzie sprawdzić to w manualu, najcześciej jest to TRS lub XLR. A dalej prawdopodobnie wykorzystując USB i sterownik można połączyć interface z komputerem.

Ustawienie komputera i Twojego programu do działania z dźwiękiem przesyłanym nie przez standardową kartę dźwiękową, a przez zewnętrzny interface też często sprawia Wam sporo problemów. Ja tutaj najczęściej proszę o wysłanie screenów z panelu sterowania -> dźwięk ale także o screeny z ustawień dźwiękowych programu, w którym zamierzacie nagrywać. To tam najczęściej można spotkać dziwne połączenia, które blokują sygnał. Zaś w przypadku mikrofonów na USB często działają one w trybie plug-and-play. Te mikrofony nie mają sterowanego wzmocnienia (do którego macie dostęp przez interface), najczęściej przedwzmacniacz i interface są zintegrowane w obudowie mikrofonu. To ułatwia o tyle, że tego jednego więcej pokrętła nie trzeba odkręcić. A zatem, nie pojawia się problem „DLACZEGO NIC NIE SŁYCHAĆ?”. A utrudnia o tyle, że zdarza się, że…. „NIC NIE SŁYCHAĆ”. Mikrofony te są często sterowane bezpośrednio z komputera. Warto wtedy zajrzeć w ustawienia w panelu sterowania, a także w ustawienia w programie do nagrywania – JAKIM? To już temat na osobne dyskusje….

JAK ZROBIĆ AKUSTYKĘ W MOIM POKOJU?????

Nawiązując do Waszych pytań myślę, że warto tutaj rozważyć jeszcze jedną kwestię. Tą związaną z akustyką pomieszczenia, w którym zamierzamy się nagrywać. Wiem, że to nie jest pytanie, które zadajecie sobie na początku. Raczej jest tak – eee chcę nagrywać, szkoda kasy na studio, dopiero zaczynam – kupuję mikrofon – nagrywam – CZEMU TO TAK OKROPNIE BRZMI – zaczynam czytać…. – trzeba to edytować? miksować WTF? – AKUSTYKA? – a co to niby jest? – HALOOO, CO TO JEST TA AKUSTYKA? POWINIENEM COŚ ZMIENIĆ W MOIM POKOJU? ……. TAK. Właśnie… Wasz głos w Waszych pokojach brzmi nieco inaczej niż Wasz głos w Waszych łazienkach. Ale to nadal ten sam głos, ale rozszerzony o odpowiedź pomieszczenia w którym jesteście.

Z tą akustyką to można radzić sobie różnie, mniej lub bardziej efektywnie, czasem kupujecie „reflection filter”, czasem kombinujecie coś z jakimiś panelami, czasem z kocami… Ja najczęściej odradzam wszystkie te powyższe „adaptacje”. Ustawienie reflection filtra, paneli, kocy bez sensownej analizy pomieszczenia jest w mojej opinii bezsensowne. Adaptacje akustyczną pomieszczeń zawsze stostujemy w JAKIMŚ CELU. Być może po to żeby skrócić czas pogłosu, być może po to żeby go wydłużyć, żeby zmienić odpowiedź pomieszczenia w konkretny sposób.

Często w internecie spotykam się z tym, że ludzie zalecają zrobienie pomiarów. Jako akustyk mówię – to zależy. Pomiary najczęściej są drogim interesem, a wykonanie projektu na podstawie tych pomiarów jeszcze droższym. Na potrzeby domowe jest to zupełnie zbędny wydatek. Czasem wystarczy zwykła konsultacja z doświadczonym akustykiem – koszt mniejszy, adaptacja sensowna – pełny albo chociażby połowiczny sukces. A teraz, jak mamy już mikrofon, połączony, i akustykę nawet to…

JAK ZROBIĆ ŻEBY TO BRZMIAŁO PROFESJONALNIE?

Żeby to brzmiało profesjonalnie to potrzebujemy profesjonalnego sprzętu, profesjonalnie połączonego w pomieszczeniu z profesjonalną adaptacją akustyczną. A żeby to w domu brzmiało profesjonalnie… to zależy – co dla Was znaczy profesjonalnie. Dla mnie profesjonalnie w domu, bez sprzętu i adaptacji na pewno nie będzie. W swoich dawniejszych czasach bardzo interesowałam się robieniem „profesjonalnego” brzmienia z totalnie słabo nagranego wokalu. To się nie da, ale można pomóc temu wokalowi brzmieć – a nawet trzeba. Przede wszystkim – trzeba wykonać poprzednie kroki, o których pisałam. A poza tym – porządna edycja i miks.

Miksowanie wokalu to ogromna działka i nie chcę jej tutaj rozgrzebywać. Chcę tylko nakreślić ogólny zarys. Miksowanie TAKIEGO wokalu wymaga bardzo dużo pracy, ale nie tylko w samym procesie miksowania, także podczas nagrywania. Warto zacząć pracę od edycji i uporządkowania ścieżek, dopiero później przejść do kreowania brzmienia. Zalecam też w pierwszej kolejności usunąć mankamenty z nagrania, takie jak rezonanse czy szum. Dzięki temu dalej, na przykład podczas kompresji nie będziesz męczyć się z uporczywymi zakłóceniami.

Podsumowanie

Często też prosicie mnie o opinię na temat miksowanych lub tworzonych przez Was utworów. Ja tej opinii chętnie udzielam, bo wiem, że dzięki temu można wiele poprawić i utwór może wiele zyskać. Takie odsłuchy referencyjne są dobre do ustalenia brzmienia utworu na innym sprzęcie. Zachęcam Was do wysyłania utworów znajomym i osobom bardziej doświadczonym już na etapie pracy nad muzyką. Dla mnie, jako dla takiego słuchacza, takie doświadczenia są też wartośćiowe. Często możemy przeprowadzić ciekawą dyskusję, rozwiązać jakieś problemy czy czegoś nowego się nauczyć. Za wszystkie pytania i poświęcony czas DZIĘKUJĘ.

Jeżeli macie do mnie jakieś pytania, chcielibyście coś wyjaśnić to zachęcam do komentowania tego wpisu lub kontaktu ze mną przez facebook, instagram lub mejlowo. A teraz, wiecie już jak zacząć nagrywać?

Po więcej ciekawostek z dziedziny audio bardzo serdecznie zapraszam Cię do śledzenia mojego profilu na instagramie! 
KLIK

Artykuł To zależy… czyli odpowiedź na najczęściej zadawane pytania. pochodzi z serwisu Akustyczny Punkt Widzenia.